در کوچهی درد، خندهها خاموش شدند
گلهای امید، ناگه فراموش شدند
مادر به نگاهِ خیس خود میگوید:
کودکانم چه زود، قصهی آغوش شدند…
حمیده انصاری پور
تریبون جوانان مطالبه گر...
نسخه آزمایشی
@PaytakhtNama
ما را دنبال کنید
در کوچهی درد، خندهها خاموش شدند
گلهای امید، ناگه فراموش شدند
مادر به نگاهِ خیس خود میگوید:
کودکانم چه زود، قصهی آغوش شدند…
حمیده انصاری پور