ادامه مطلب
کودکانِ این روزهای جنگ
کودکانِ این روزهای جنگ، زودتر از آنچه باید، بزرگ شدند… نه با بازی، نه با خنده، نه با قصههای شبانه، بلکه با صدای انفجار، با بوی دود، با سکوتی که بعد از رفتنِ عزیزانشان جا ماند. کجای دنیا نوشتهاند دستهای کوچکی که باید مداد بگیرند، باید به جای آن، قابِ عکس پدر را در آغوش بکشند؟ کجای انسانیت پذیرفته است چشمانی که باید برقِ شیطنت داشته باشد، با اشکِ داغِ …
